De verbinding en verhouding tussen kleur en licht vormt het steeds weerkerende onderwerp in het werk van Martha Scheeren.

De kunstenares maakt in haar werk gebruik van de ‘gedragingen’ die kleuren bezitten. Zodra kleuren bij elkaar in de buurt komen, gaan ze wederzijds relaties aan. In combinatie bemoeien kleuren zich eindeloos met elkaar en laten ze zich gebruiken.

Daarbij staat enerzijds het beheersen en anderzijds juist het manipuleren van kleur centraal in de opvattingen van Scheeren over schilderen.

Dit bereikt zij door middel van nuances in dikte of verdunning van de verflaag, het laten doorschemeren van de ondergrond, of door effecten veroorzaakt door de richting van de kwaststreek aan de randen van vlakken of daar waar vlakken bij elkaar komen.

De vlakken lijken ogenschijnlijk geschilderd te zijn in één kleur; echter er ontstaan eerder 'polychromen in één kleur.'
Maar het werk is niet af als de kleuren niet kunnen schitteren.

De kleuren dienen te vibreren, waardoor de schilderijen zich gedragen alsof zij zelf de bron van alle licht zijn. (tekst: Ge van Steenbergen)