Galerie - Agenda 2020

26/01 -> 4/09/2020                        Reinhilde Terryn | Yolanda & H
20/09 -> 06/11/2020                      N.a.v. 40 jaar galerie: opening van 2 expo's op 2 locaties
                                                 Meer info op deze pagina
                                                              Reynderstraat: Werner Paenen | Luc Brusselmans
                                                              Napelsstraat:   Toon Laurense | Janus Metsaars | Philippe Gouwy
15/11   -> 18/12/2020                       Suus Kooijman | Hilde Van de Walle -> uitgesteld tot 24 januari 2021 wegens Corona
Art_Forum_Expo_Kooijman-Van_de_Walle_Rec

SUUS KOOIJMAN

Vaak intrigeren beelden die ik niet direct kan doorgronden mij veel meer dan een beeld dat een duidelijke afgebakende boodschap, of compleet verhaal vertelt.

De voorstelling mag voor de beschouwer vragen oproepen, een verhaal vertellen, of er gewoon zijn met iets wat je toe wilt laten: een emotie, gedachten of herinneringen.

Zo werk ik ook aan mijn schilderijen, ik bouw als een zekere arbeid de lagen op, met bijenwas en pigmenten, waarbij herinneringsbeelden een onderdeel worden van het schilderproces.

HILDE VAN DE WALLE

Haar fascinatie in de mens als universeel wezen reflecteert zich in haar sculpturen. Hilde onderzoekt het mysterie achter de mens en wil een maximale zeggingskracht bereiken met zo weinig mogelijk afleesbare aanduidingen. Ze fragmenteert en elimineert lichaamsdelen om de mens tot zijn puurste essentie te filteren, alle overbodigheden weg, beperken om te versterken.

De beelden, waarbij genderidentiteit niet duidelijk gevisualiseerd wordt, wil ze met elkaar connecteren. Ze geeft hen een specifieke houding, beweging of weloverwogen distantie tot elkaar. Die afstand is geen leegte maar resoneert als klankbord van wat niet grijpbaar is. Om die verbinding nog te versterken worden beelden soms letterlijk omkaderd. Een lineaire pêle-mêle als begrenzing rondom de coconsfeer van intimiteit en dialoog binnenin.

De beelden zijn een bevroren moment, een stilstaande fractie van een ‘move’ die de toeschouwer toelaat het voorafgaande of het vervolg van deze actie in vraag te stellen of in te vullen. Ze heeft geen boodschap aan een puur realistische beeldtaal en vindt dit ondergeschikt aan de kracht van de verbeelding. Door het spelen met verhoudingen ontwricht ze de sculpturen van de bestaande anatomie. Af en toe assembleert ze vindmaterialen omwille van hun significantie of bijzondere vorm. Ze speurt naar balans en evenwicht, symbiose en dialoog. Het is een blijvend onderzoek om het niet tastbare in een beeltenis weer te geven.

Hilde Van de Walle heeft op verscheidene publieke ruimten een monumentaal beeld staan, zoals Schoten, Steendorp, Herk-de-Stad, Eke-Nazareth, Venlo (NL), Houthulst en Machelen.

Ze heeft haar monografie RELATED FORMS uitgegeven bij Stichting Kunstboek en creëerde hiervoor een uniek bronzen beeld RELATED in een gelimiteerde oplage.

VR_Tour_MC_01.jpg

EXPO: REINHILDE TERRYN / YOLANDA & H

DID WE REALLY LOSE PARADISE ?

26/01 > 11/09/2020

Uitnodiging_02_s_RGB.jpg

REINHILDE TERRYN

(Dis)placed, is een jarenlang fotografisch onderzoek naar de verhouding van de mens, zijn huis en de buitenwereld. Welke noodzakelijke bescherming, veiligheid en anonimiteit hebben we nodig om te overleven? 

In de expo ‘Did we really lose paradise’ heeft de mens zijn schuilplaats verlaten en communiceert hij/zij met de oudste natuurelementen: de zee, de bergen en de bomen. Een artistiek onderzoek naar het natuurbeeld uit ons collectief geheugen.

 

Het grootste deel van Reinhilde's artistiek werk wortelt in de klassieke analoge traditie. 

In deze tentoonstelling wordt voor het eerst de trage, bedachtzame manier van analoge grootbeeld opnames gemengd met digitale smartphone- en videobeelden.

YOLANDA & H

Wat is onze plaats in een anarchistisch evoluerende mensheid die de evenwichten in de wereld verstoort? De mens verliest zijn verbinding met de elementen en de krachten om hem heen. Het verminderde bewustzijn van de connectie met deze elementen verzwakt de ecosystemen in de natuur.

Wat is ons denken waard? Speelt het in ons voordeel? Of drijft het ons verder weg van het broodnodige bewustzijn voor het evenwicht in de natuur? We riskeren onze ondergaan, en kunnen daarbij een groot deel van het dieren- en plantenrijk mee vernietigen...

 
Dit jaar viert Anne-Mie De Baene haar 40-jarig jubileum als galeriste.
Naar aanleiding hiervan organiseert Art Forum twee tentoonstellingen op twee locaties die gelijktijdig openen:
Werner Paenen - Luc Brusselmans: Antwerp Business Suites Hotel, Reyndersstraat 30, Antwerpen
Toon Laurense - Janus Metsaars - Philippe Gouwy: Art Forum, Napelsstraat 36, Antwerpen
Meer info over de expo's hieronder.
Gelieve je in te schrijven voor het bezoek tijdens de opening
Meer info over de opening vind je hier.
Uitnodiging_05.jpg

EXPO: LUC BRUSSELMANS / WERNER PAENEN

20/09 >> 6/11/2020

LUC BRUSSELMANS

Vergankelijkheid en continuïteit zijn de hoofdthema’s van Luc Brusselmans’ werk.
Hij creëert objecten waarin materie en leegte op mekaar inspelen; broze elementen worden beschermd en omkaderd of zweven in de ruimte. Typerend is het gebruik van recuperatiemateriaal, zink, lood, verroest ijzer, glas, papier, pigment… 
De behoefte aan transparantie en aan doorbreken van materie is een constante.

'The work of Luc Brusselmans consists of different collections of visually simple objects that are carefully crafted to create a subtle balance between the abstract and the figurative, prompting the spectator to experience lightness of being. 

The artist combines the use of solid and see-through materials - such as wood, lead, zinc, glass and softly coloured, perforated tissue paper - into constructions of stark contrasting contours which transport the spectator beyond the immediately visible. 

As such, the artistic approach of Brusselmans is inspired by transcendence, his prime tool that of diffuse light. 

Whether held up in a solid frame, rising from a monolithic mount piece or seemingly floating in the air, each object suggests the possibility of matter dissolving into a void, thus triggering perception of translucence, infinite distances, transcendence and, ultimately, human vulnerability. These perceptions are equally valid whether the spectator chooses to view the object from afar or from close-by, or whether viewing each object on its own or as part of a collection. 

Translucence is the recurring theme that defines Brusselmans' work. His message - the search for transparency - stands out sharply in a world that is becoming ever more complex and opaque.'

WERNER PAENEN

'Een schilderkunstige benadering vereist dat men zich met het totale beeldvlak bezighoudt.  Vorm en achtergrond zijn hierbij gelijkwaardig.

Momenten van inzicht en luciditeit worden gevolgd door perioden van integere beeldontwikkeling en dit tot aan de fase waarin het beeld natuurlijk en zelfstandig is geworden.

Pas dan is de toeschouwer niet meer primair geneigd te zoeken naar een naturalistische duiding.  Deze onderbroken voortgang leidt nooit tot herhaling van eerder bereikte punten, noch tot afdrijven naar een beeldtaal die haar betekenis voor een buitenstaander verloren heeft, deze ontwikkeling speelt zich af in relatie met de werkelijkheid.

Elk schilderij is een poging tot het creëren van evenwicht tussen het autonome beeld en de emotionele belevenis van de maker.   Het eindresultaat is aanleiding voor nieuw werk.  Telkens weer nadert de schilder de grens ; het moment waarop hij moet beslissen te stoppen, omdat elke verder toevoeging afbreuk doet aan het beeld.  Schilderen is een proces van toevoegen en moduleren.

Vormen hebben hun eigen bewegingsvrijheid verworven, maar blijven onderhuids met elkaar verbonden.  Van figuratieve vertrekpunten zijn uiteindelijk beeldtekens overgebleven.  Schilderen is een mentaliteitskwestie, een zaak van levensbelang, het middel bij uitstek om hardop gedachten en gevoelens uit te spreken, een manier om met behulp van ordeningsprincipes, associaties en verwijzingen, zoekend en tastend op weg te gaan naar iets dat uniek is.'

Werner Paenen, 2008

EXPO:                                                                                 

TOON LAURENSE | JANUS METSAARS | PHILIPPE GOUWY

20/09 > 6/11/2020

TOON LAURENSE

Het schilderij als innerlijk landschap

 

Toon Laurense (1958) gebruikt zijn schilderijen om de afstand tot de wereld te overbruggen. Er zijn schilderijen die eruitzien als satellietopnames van miljoenensteden waar de talloze kleurvlakjes de platte daken van gebouwen zouden kunnen zijn. Die architectonische referentie wordt weer ontkracht door de meer geologische bewegingen in het werk, de stromen verf die stollen, de reliëfs die over de doeken golven, de sliertige strepen die als atmosferische aanduidingen werken, de mathematische disharmonie van onnavolgbare systemen. Hij brengt alles samen tot een geschilderde eenheid van een gecontroleerde orde die zich tegelijkertijd voordoet als chaotische wanorde. Toon Laurense schildert door in de verf te duiken. Hij is een schilder die het geheim van de verf eer aandoet. Ieder schilderij dat hij maakt biedt opnieuw inzicht in waartoe de verbeelding met verf in staat is. Hij doet dat in directe wisselwerking met de materie: de mens en de verf.

Het fundamentele van de schilderkunst is hier uitgegroeid tot een virtuositeit die varieert van feestelijk plezier tot  bedachtzame ernst, en altijd in opperste aandacht ervaren.

Het zijn schilderijen van een alomvattende zintuiglijkheid.

 

(fragment uit ‘close your eyes’ en ‘Mister Motley’ door Alex de Vries)

JANUS METSAARS

De vloer van het atelier van Janus Metsaars (Rijen, 1953) in de voormalige Bartjesschool in Den Bosch lijkt net een schilderij. Overal verf, soms in kleine hoopjes op de vloer. Dat komt omdat Janus zijn schilderijen op de grond legt. Hij prepareert ze eerst met vloeibaar polyurethaan als bindmiddel, vermengd met kalk en zilverzand. Dan gaat hij er de verf op aanbrengen.
Hij giet, spat en kwast. Als de verf droog is, volgt het tweede deel. Plamuren, opzetten tot hij er in de laatste fase weer overheen gaat schilderen. Net zolang tot het goed is. Zijn schilderijen groeien organisch. Ze zijn gelaagd, lijken weggelopen uit de natuur, met uitstulpingen van verf die net niet van het doek vallen. Soms denk je aan een stuk strand met vogelpoep erop, of aan korstmossen in de natuur, aan licht dat in een bosmeertje valt of - als je wilt - aan een melkwegstelsel ver in het heelal.
Zijn werk heeft soms iets van materieschilderijen uit de jaren zeventig toen kunstenaars ook allerlei materialen door hun verf mengden. Als zoon van een leerlooier bewerkt hij de huid van het schilderij.
Maar een materieschilder is hij niet, een landschapschilder evenmin. Janus laat gewoon de verf groeien.


Tekst uit publicatie met titel Losgroeien door Gerrit van den Hoven

PHILIPPE GOUWY

'Sta me toe het authentiek werk van Philippe Gouwy te situeren binnen de internationale evolutie van de sculptuur na de tweede wereldoorlog. De referentiebronnen zijn naar mijn mening zeer divers.  Een drietal wil ik even toelichten. Een strekking die eenzelfde optiek heeft als het werk van Gouwy situeert zich duidelijk in Engeland, bekend onder de benaming  New British Sculpture. Het toenmalige Engeland heeft kunstenaars voortgebracht, die weliswaar vernieuwend waren, maar de echte beeldhouwkunst niet uit de weg zijn gegaan. Hierbij denk ik o.a. aan een David Nash. Ook bij Gouwy is het te doen om het vinden van zinvolle verbanden tussen natuur en cultuur.

 

Een tweede referentiebron is de Italiaanse Arte Povera. Net als een Giuseppe Penone, die vaak ook vanuit de boom vertrekt, is hij op zoek naar de mystiek van de natuur. Philippe Gouwy is er als kunstenaar voortdurend op uit om met zijn zeer materiële, maar uiterst poëtische werk zichzelf en zijn publiek te verbazen.

 

Een derde referentiebron is voor mij de Land Art, waar kunstenaars rechtstreeks ingrijpen in het landschap. Gouwy wil met zijn beelden inspelen op de natuur, maar telkens met groot respect.

 

Zijn beelden zijn van vorm archetypisch: bladvorm, O-vorm, zaadvorm, coconvorm, Dorische vorm, pedestal, wervel, vaas- of kelkvorm, spleettrommel, kegel, … Die beelden worden dan vaak bewerkt met mix media.

 

Ik kom tot een synthese: elk werk van Philippe Gouwy biedt een sluitend verhaal van evolutie en transformatie, van oorsprong en einde, van natuurwetten en  artistieke visie, van materialiteit en spiritualiteit, van rede en gevoel.'

Uittreksel van de openingstoespraak van Ernest Van Buynder:

 

Ernest Van Buynder (erevoorzitter MuHKA & voorzitter Commissie Cultuur Uantwerpen)

Uitnodiging_Laurense_Metsaars_Gouwy_06s.
 

Art Forum NV | Napelsstraat 36 | 2000 Antwerpen | 0032 (0) 3 234 21 60 | info@art-forum.be | BE0440.192.928

  • Facebook - Black Circle
0